ความทรงจำที่ดีที่สุด เก็บไว้ในไดอะรี่

ผู้ชายปากไม่ดี

อยู่เวรวอร์ดเด็กหนึ่ง มันช่างสบายจริงแท้ ไม่มีงานอะไรเลย

หอบโน้ตบุ๊คขึ้นไปทำงาน กับเอาการ์ตูนขึ้นไปอ่าน สบายใจ  ^^

ทำงานเพลิน เผลอแวบเดียว แปลจบเล่มแล้ว เย้ๆๆๆๆๆ

แต่มันมีเล่มอื่น ๆ รอคิวนี่สิ - -

แถมยังเหลือรายงานอีกตั้งสองฉบับ (เขียนเลยไม่ได้ ต้องรอเปลี่ยนวอร์ดก่อน)

ผ่านพ้นวิกฤตช่วงนี้ไปได้ อย่างอื่น ๆ คงลงตัว

ว่างนัก เลยอยากนินทาคนให้ฟัง

สืบเนื่องจากวันที่ภาควิชาคอมเมดโทร.มาแจ้งว่าพีทสอบตกนั่นแหละ

พีทรับโทรศัพท์อยู่ในห้องแลบ แทบจะบีบสไลด์แตกคามือ (เหวอ)

แล้วพอดีเพื่อนหญิงเธอเดินเข้ามาพอดี เลยปรับทุกข์กับเธอซักหน่อย

พีทพูดว่า "เฮ้ย ตกวิชานี้ฉันรับไม่ได้จริง ๆ ว่ะแก มันเป็นวิชาเขียนโม้นะเว้ย ยังไงมันก็น่าจะได้คะแนนมั่งอ่ะ ฉันเองก็ไม่ได้เขียนอะไรหลุดกรอบไปซะหน่อย"

เพื่อนหญิงเธอก็ปลอบใจตามประสาเพื่อนที่ดี น้า ๆๆๆๆๆ

ผ่านไปสองนาที

พีทก็ส่องกล้องหาของต่อ ข้าง ๆ กันก็มีพี่หมอคนหนึ่งที่พีทแอบชอบกำลังส่องกล้องเหมือนกัน

(ใจเต้น ตึ๊ก ๆๆๆๆ)

จู่ ๆ พี่เค้าก็โพล่งขึ้นมาลอยว่า "มันไม่ได้เขียนโม้ตอบอย่างเดียวหรอก น้องเอ๊ย"

ปกติอิพี่นี่ก็มีนิสัยชอบพูดคนเดียวอยู่แล้วไง เลยไม่คิดจะสนใจ

แต่พอคิดไปคิดมา เอ นี่มันเรื่องของกุนี่หว่า

(หัวใจหยุดเต้นทันที)

จังหวะนั้น แทบจะตบหัวคนลงไปจมกับกล้องจุลทรรศน์

ไอ้บร้า! ปากไม่ดี พูดออกมาทำไมวะ ใครใช้ให้ออกความเห็น

หน้าตาดีซะเปล่า ปากนี่ยื่นเชียว ไอ้หัวล้าน (เริ่มเห็นข้อติ)

พอนึกออกป่ะว่า อารมณ์นั้นน่ะ เป็นใครก็ต้องการคำปลอบ

มันจะดีกว่าไหมอ่ะ ถ้าเค้าจะพูดว่า "ไม่เป็นไรน้อง ยังมีโอกาสแก้ตัว"

ปกติพีทกับพี่เค้าก็ไม่ได้คุยกันหรอก พีทแอบมองมากกว่า

ก็ถือว่าไม่รู้จักกันใช่ไหม

คนที่ไม่สนิทกันเนี่ย เค้าพูดจากันแบบนี้เหรอ - -

ยิ่งคิดก็ยิ่งเคือง

ในที่สุด ก็เลยเลิกชอบพี่คนนี้ไปโดยปริยาย (ฮา)

หนุ่ม ๆ คนไหนผ่านมาอ่าน จำไว้นะคะ ว่าปากเป็นเอก เลขเป็นโท ค่ะ

หัดพูดจาให้เข้าหูชาวบ้าน ที่น่ารักอยู่แล้วก็จะยิ่งน่ารักขึ้นค่ะ

แต่ถ้าปากเน่านี่ ความประทับใจจะเหลือศูนย์ได้ง่าย ๆ ค่ะ

นี่เป็นคำแนะนำจากใจของสาวน้อยบริสุทธิ์ บริสุทธิ์จริง ๆ นะคะ

ไดอะรี่นี้สนับสนุนให้อ่านโดยไม่ต้องคอมเมนท์ก็ได้

ใครที่คอมเมนท์มาพีทจะกลับไปอ่านแต่อาจไม่ได้คอมเมนท์

คอมเมนท์ทุกวันมีไว้สำหรับให้คนน่ารักอ่าน